De Panamericana roadtrip

Saar Koningsberger en Sebastiaan Labrie ervaren in levende lijve de loodzware maar indrukwekkende Panamericana. Het duo, dat elkaar goed heeft leren kennen tijdens Expeditie Robinson, rijdt mee met deze Volvo-rally door Zuid-Amerika. Samen met tweehonderd andere Nederlanders die zich maanden – soms jaren – hebben voorbereid, maken zij een avontuurlijke reis van ruim 15.000 kilometer in uitsluitend oude klassieke Volvo’s. Een reis die begint in Argentinië en via Chili, Bolivia, Peru en Ecuador, eindigt in Colombia. Langs wereldberoemde steden zoals Buenos Aires, Santiago, La Paz, Cuzco, Lima en Cartagena. En door alle klimaatzones; van het kille landklimaat in het zuiden tot het tropische oerwoud in het noorden. Sebastiaan en Saar beleven de reis van begin tot eind en rijden mee met de verschillende teams. Ze nemen de kijker mee naar de mooiste plekken in Zuid-Amerika en spreken bijzondere mensen langs de route.

Auto weer opgehaald

Afgelopen vrijdag was het zover; we hebben de Volvo weer opgehaald vanuit de haven in Zeebrugge. Ondanks het koude weer, de auto was natuurlijk ook nog 30 graden uit Colombia gewend, startte hij meteen. Dit in tegenstelling tot enkele andere Volvo's. Die moesten helaas met de trailer worden opgehaald, gepland of niet. Ook het laatste stuk heeft de Amazon van Jan dus bewezen TOP te zijn! Hij is ons het hele avontuur, van eerste begin tot het laatste eind, uitstekend van dienst geweest!

Weer thuis

De laatste avond kregen we nog een mooie afscheidsavond voorgeschoteld. Enkele mensen werden nog maar eens (terecht!) in het zonnetje gezet! Even konden we al met alle deelnemers stilstaan bij onze prestatie(s). Rond 22u kon iedereen weer met de bussen terug naar het hotel, de transfer naar het vliegveld ging namelijk de volgende ochtend alweer (erg) vroeg. Om toch nog even extra te vieren dat we de eindbestemming hadden bereikt ging Aike met een aantal andere(n) (jongeren) nog even door, zodat er toch nog een stapervaring (erg leuk op het oude fort van de stad) in Colombia genoteerd kon worden.

De volgende ochtend was het inderdaad weer (erg) vroeg voor de transfer. Deze ging nl. om half 8 al naar het vliegveld. We hadden ook nog eens pech dat we met de vlucht naar Bogota moesten (enkelen hadden geluk en zij konden rechtstreeks naar Panama van waar vandaan de terugvlucht naar Schiphol zou geschieden). Na de vlotte incheck begon het wachten van ca. 2,5u totdat we konden vliegen. Deze 1e vlucht was met een uur maar kort. Daarna was het overstappen naar de volgende vlucht die wederom maar kort was (dik uur). In Panama moesten we vervolgens weer even wat langer wachten. Dat was maar goed ook, want de organisatie had geregeld dat de bagage doorgelabeld kon worden. Dit was echter nog niet zo eenvoudig te regelen en daardoor hadden de lokale KLM medewerkers er moeite genoeg mee om e.e.a. geregeld te krijgen voor vertrek. Dit bleek ook niet helemaal te lukken, want uiteindelijk hebben we een uur gewacht met het opstijgen om alle koffers mee te kunnen nemen. Wel fijn natuurlijk om niet thuis nog geconfronteerd te worden met een koffer die achterblijft...

Aike had in Panama alvast 2 paracetamol nodig van een andere deelnemer om de vluchten enigszins door te komen. Een griepje was bij hem al in ontwikkeling. Na de vlucht van 9,5u kwamen we ong. op planning om 11.25u op Schiphol aan. De griep bij Aike was inmiddels goed op komen zetten. Dat maakte de zeer warme ontvangst van het welkomscommittee niet minder, integendeel: erg leuk om zo onthaald te worden! Al bij de landing werd duidelijk dat we Zuid Amerika achter ons hadden gelaten: de strakke organisatie en structuren van NL waren uit de lucht al duidelijk zichtbaar! De terugreis over de A2 was ook al even ontnuchterend; vlak asfalt, moderne auto's om je heen, weilanden als uitzicht en vooral vlak, erg vlak! Tsja, even wennen is het wel weer in NL!

Inmiddels zijn we een week verder, zitten de eerste werkdagen er weer op en begint het NL'se leven weer te wennen. We kunnen echter terugblikken om veel mooie herinneringen, filmpjes en foto's!

Graag willen we iedereen bedanken voor het lezen van het blog en voor alle leuke, lieve en enthousiaste reacties die we mochten ontvangen! Voor ons is het over enkele weken de auto weer ophalen en in april de reunie, maar tot dan weer back to normal life in Holland...

Rustdag (auto wegbrengen)

Gisterenavond waren we natuurlijk moe maar zeer voldaan. De aanblik van het Hilton maakte veel goed!



Het was leuk om bij het diner iedereen te feliciteren met het behalen van de eindstreep. Toch leuk om in zo'n groep te reizen, dan is dat toch anders. Een koud biertje smaakte als een echte beloning!

Vandaag geen wekker, maar toch op tijd wakker door het ritme wat we de afgelopen weken hebben opgebouwd. Daarna lekker ontbeten en de auto uit- en opgeruimd. Er lagen nog stapels lege flessen in, van al dat water wat we hebben gedronken. Tevens de spullen eruit gehaald die in de tas mee moeten in het vliegtuig omdat we die geen 5 weken kunnen missen. Gelukkig was er ook nog even tijd voor een duik in het zwembad en de Caribean Sea/Atlantic Ocean. Kunnen we zeggen dat we door ook eens in gelegen hebben! Want een prachtig weer is het hier zeker; strakblauw en 30+.

De overgebleven medicijnen konden we doneren voor Stichting HoPe, dus die hoeven wij niet meer meer terug te nemen en krijgen in Peru weer een goede bestemming.

Vanmiddag moeten we dan de auto naar de haven brengen zodat hij weer op transport naarZeebrugge kan. Eind februari kunnen we hem dan weer ophalen. Vanavond is er een afscheidsfeest georganiseerd, waar we met de bus naar toe gaan. We zijn erg benieuwd natuurlijk, maar hebben er veel zin in! Vanavond dan alweer het laatste nachtje in een luxe hote, vanaf maandagavond wordt het weer gewoon ons eigen bed. Maar dat is toch ook wel weer lekker!

Jullie horen het van ons als we ook de terugreis weer goed hebben doorstaan!

Rijdag 27: WE MADE IT!!

We zijn goed en heel aangekomen in Cartagena!!!! De laatste dag was inderdaad de Koninginnerit! Bijna 700km en 15uur hebben we erover gedaan. Vanmorgen om 4u op en om half 6 vertrokken. Medellin uit ging goed, we reden met een aantal Volvo's samen. Het eerste stuk viel eigenlijk ook nog wel mee, de berg op en af. Daar was namelijk voor gewaarschuwd, maar zoals gezegd viel het mee. Wellicht waren we het meeste vrachtverkeer voor.

Later op de dag werd het lastig om vooruit te komen. Zo zijn we dik een uur kwijt geweest met puur wachten; in de file voor een van de vele tolpoorten, of dik een half uur voor een wegafzetting ivm een convoi exceptionnel wat moest passeren via de weg. De weg was qua asfalt redelijk te doen, alleen de laatste km's waren minder. Echter wat een K** vrachtauto's zeg. Die hebben ons de hele dag in de weg gezeten. De weg was toch nog vrij heuvelachtig en bochtig, waardoor je weinig zicht had en weinig ruimte om de langzaam rijdende vrachtauto's in de halen. Zo hebben we best wel veel 'vastgezeten' achter een van deze jongens.

Iets na 6u werd het donker, en dan ook echt donker! Niks geen licht, wat het rijden nog lastiger maakt. De stad in was tijdens de spits en daarbij lag de hele doorgaande weg die we moesten hebben opengebroken! Uiteindelijk zijn we rond half 9 bij Hilton Hotel aangekomen! Op de teller staan 17.250km en morgen komen er nog een paar bij om de auto in de haven af te leveren.

Nu eerst gauw eten, want dat lusten we wel na zo'n lange dag!!

Rijdag 26

Gisterenavond voor het diner werd Aike nog even kort geinterviewd door de Colobiaanse Autoweek TV (sorry schatje, net nog vergeten te zeggen op Skype..). De foto staat op de andere camera dus volgt later. “The roads are not that good but the nature is very beautiful” was de conclusie
Tijdens het diner kregen we nog een leuke Volvo gadget van de Colombiaanse importeur en tevens werden we getrakteerd op een Salsa-show tijdens het diner. Erg leuk om weer een andere dans te zien!

Vanmorgen was het vroeg; vertrek om 7u. De eerste 200km waren dead easy. De stad uit ging soepel en daarna hebben we alleen maar snelweg gehad, op een kleine uitzondering na. Daarna begon de eerste beklimming maar die was eigenlijk ook prima te doen. De wegen waren glooiend en de bochten vielen mee, daarom was het vrij goed doorrijden. Wederom zeer groen landschap wat we mochten aanschouwen. Blijft erg mooi zeg!



Bij een tolpoort onze voorgangers nog gewaarschuwd dat hun achterremmen rookten. Konden ze gelukkig daarna meteen de remmen af laten koelen. We hebben ze nog niet gespot in het hotel, maar hopen dat ze goed zijn aangekomen.

We begonnen vanmorgen om 7u met 23 graden en om half 5 bij aankomst in Medellin was het 30gr. De weg ging dus prima tot de laatste 80km. Die waren zeer uitdagend! We moesten nl. nog een flinke puist van een berg over. Van 1500 naar 3000m, en daarna weer terug naar 1500m. Vanwege de smalle 2-baans weg, de scherpe bochten en de langzame vrachtauto’s duurde het erg lang allemaal. Over de laatste 80 km tot aan de rand van de stad hebben we 3u gedaan. Maar goed, gelukkig dus die puist wel overleefd! De stad in was druk en ging niet helemaal soepel, even verkeerd gereden. Maar met enige hulp en wat omrijden zijn we uiteindelijk toch om half 5 (bijna 10u  en 460km rijden) bij het hotel aangekomen. Daar kregen we allebei een aparte kamer! Over luxe gesproken! Alles voor onszelf dus een keer. Zometeen gaan we ons rustig aan opmaken voor het diner en de dag van morgen; de koninginnerit! 14u en 660km met vertrek om 5u. Last but not least zeggen ze dan! Maar; we gaan ervoor en het gaat gewoon goed komen!

Rijdag 25

Gisteren zijn alle teams toch nog aangekomen, ondanks de problemen bij de grens! Vanmorgen zijn we om 8u vertrokken voor weer een lange dag.

De eerste 100km waren zwaar. Delen van de route in Colombia zijn het zwaarst voor de auto tot dusver. Doorrijden (80+) is vaak niet mogelijk vanwege de (berg)wegen met scherpe bochten (gauw piepende banden), steile hellingen en langzaam vrachtverkeer. Op de motor afremmen bij een afdaling om de remmen enigszins te sparen geeft dikke pluimen, vooral na de afdaling bij vlakke of stijgende weg. Als de weg wel goed is qua bochten/steilheid dan is het asfalt vaak slecht; gaten of helemaal geen asfalt een stuk lang! Soms is slalommen de enige optie om de auto enigszins heel te houden.. Ook de vele regen heeft zijn weerslag gehad; (kleine) aardverschuivingen hebben we weg soms aardig aangetast of deels weggevaagd.

Vanmorgen begon met tol betalen en daarna volgde een weg zoals hierboven beschreven. Je vraagt je dan werkelijk waar af waarvoor je die tol betaald?!?!

Na 50km zijn we gestopt omdat de auto na een forse afdaling wel heel erg pluimde. Collegiaal zoals hier wel wordt gereden stopten meteen enkele passerende teams op te vragen of er hulp nodig was. Alles zag er toch goed uit, oliepeil in orde, temp. OK en voldoende koelvloeistof. Iedereen heeft dan wel z’n theorie van wat het zou kunnen zijn, maar ja, je weet het niet he. Kan door de afdaling komen, met weinig (vol) gas geven. De mindere benzine zou ook weer een oorzaak kunnen zijn. We hoorden ook weer knikkers op de zuigers, wanneer er vermogen nodig is (bij berg op). Daarom toch maar rustig verder gereden. Bij 90km echter maar weer een keer gestopt, vanwege hetzelfde issue. Ook toen geen gebreken geconstateerd, dus ook maar weer verder gegaan.

De weg was tussen de 100 en 170km erg goed te doen. Verderop werd het weer wat lastiger (ook voor de auto) en we eindigden weer op een redelijke weg.

Gelukkig reden we wel weer door en adembenemend landschap vandaag. Vanwege het subtropische klimaat (en dus hoge temperaturen) waar we in reden was het heel erg groen, met heuvels en geen bergen. Zie de foto’s.


Tevens hebben we een kleurrijke bus op de foto kunnen vangen. Deze zagen we veel rijden vandaag, al waren het vooral de vrachtwagens die voor het oponthoud zorgden.



Na 10u rijden (bij geschatte reistijd 8u; de langzame wegen nekken je dus echt) kwamen we bij het hotel aan. Voorafgaand reden we Cali binnen, wat een stad is van 2,2 mio inwoners. Gelukkig was de routebeschrijving duidelijk en de weg vrij gemakkelijk te vinden zodat we ons een weg door het drukke verkeer konden banen. We stuiten op een groot winkelcentrum met in de kern een groot gebouw. Dit was het hotel. Toen we via de parkeergarage de lobby bereikten zagen we al dat we weer met een toppertje te maken hadden. Op de kamer aangekomen bleek dat we in het beste hotel tot dusver verblijven vannacht. De foto van de kamer zegt waarschijnlijk genoeg…


Straks een hapje eten en ons klaarmaken voor de een-na-laatste rijdag; 11u en 360km (weer een laag gemiddelde dus).